Problem z dezinformacją polega na tym, że najpierw musi pojawić się informacja. Żeby pokazać kogoś w krzywym zwierciadle, należy najpierw pokazać go w ogóle; żeby skomentować czyjeś słowa, należy najpierw je usłyszeć. Media już ostrzą sobie kły, a tu nic - nieobecność i cisza…

Oni boją się podziałów. Boją – szczególnie wówczas, gdy prowadzą do budowania narodu, gdy identyfikują nas wokół wartości godnych miana Polaka. Dlatego nie pozwolili dobić nam komuny, czyniąc z tego zaniechania największą winę mojego pokolenia. Choć od dwóch dziesięcioleci dzielą nas sami, według mętnych kryteriów własnego interesu, boją się wówczas, gdy to my dokonujemy wyboru, wprowadzając kategorię niedostępną dla ich mentalności.

Prezydent, którego rolę celowo marginalizowano, umniejszano i komentowano w sposób prymitywny i prostacki w mediach, okazał się dla przeciętnego Polaka wart zadania sobie więcej niż odrobiny trudu! Konstatacja tego faktu przyprawia elity o drżenie. Pokazuje on bowiem, że Polakami nie da się sterować do końca, że w chwilach trudnych potrafią stanąć sercem po stronie najważniejszych wartości, pomimo ujadania oficjalnych arbitrów elegantiarum. Tu nie chodziło o Lecha Kaczyńskiego, a o nasze wewnętrzne poczucie wolności i demokratycznego porządku. „Mały prezydent” rzucił wielki cień.

Kluczem do zrozumienia i interpretacji wielu procesów politycznych zachodzących w ostatnich dwóch latach, jest bez wątpienia osoba Bronisława Komorowskiego. Wydarzenia z udziałem tego polityka – począwszy od afery marszałkowej, poprzez „prawybory” w PO, aż po skutki katastrofy z 10 kwietnia – spinają ten okres niczym logiczna klamra i wyznaczają kierunek, w jakim obecnie zmierza III RP.