Praw mamy dostatek, gdy dobrze poszukać, znajdzie się coś dla każdego. Cokolwiek kto czyni i kimkolwiek jest, musi co i rusz naruszać jakiś przepis. Wszyscyśmy są winni w rozumieniu prawa – to taka świecka wersja grzechu pierworodnego.

„Umiarkowany postęp w granicach prawa” to przeważający, ale nie jedyny model ewolucji. Okresy, kiedy świat jest przewidywalny, mogą trwać łudząco długo, ale należy pamiętać, że rozdzielają je momenty zmian gwałtownych, zwykle nie tylko nieprzewidywalnych, ale nawet trudnych do wyrażenia w kategoriach starego porządku, a prawie zawsze dla niego katastrofalnych. Odkrycie lub wynalazek, zaraza albo inna klęska, idea czy wizja, która owładnie ambitną jednostką – mogą szybko unieważnić wszystkie kalkulacje.

Cywilizacja chrześcijańska dziedziczy po judaizmie idee linearnego czasu oraz indywidualnego zbawienia, a po hellenizmie hardy racjonalizm i nieposkromionego prometejskiego ducha. Większość świata chrześcijańskiego uległa przeobrażeniu przez ideologię Oświecenia z jej kultem pionierstwa, postępu, misyjną nauką i uświęceniem techniki. W ostatnim stuleciu cywilizację chrześcijaństwa, zwłaszcza w jej niegdyś wiodących krajach, ogarnia duch zwątpienia i dekadencji.

Degeneracja elit jest dziś tak oczywista i bezdyskusyjna, że jej diagnozowanie, piętnowanie czy nawet próby powstrzymywania – to zajęcia mało odkrywcze i jałowe.

Nie zwykłem wypowiadać się o bieżącej polityce, bo rzadko zdarza mi się coś z niej rozumieć, a kiedy już wydaje się, że coś wiem, nie są to zwykle krzepiące nowiny. Teraz jednak widzę jakąś pozytywną perspektywę na najbliższe lata, a nadzieją zawsze warto się dzielić.

Myślenie jest ze swej natury chyba niedemokratyczne, bo co który zacznie samodzielnie myśleć, zaraz kwestionuje zdobycze demokracji. W podobny sposób myślenie okazuje się antypaństwowe i antyeuropejskie. Niektórzy znawcy nie wahają się nawet uznawać myślenia za par excellence antyludzkie: antyludzkie pojedynczo, bo samego myślącego wnet dopada jakaś filozoficzna frustracja, antyludzkie zbiorowo, bo kiedy myślenie wchodzi w fazę epidemiczną, zawsze trzeba się spodziewać ofiar śmiertelnych.

Media mówią tak: brakuje więzień, nie ma pieniędzy na ich utrzymanie, a tym bardziej na budowę nowych cel, skazani przestępcy czekają w kolejce do odbycia kary, a ich resocjalizacja groźnie się odwleka... coś ten wizerunek nie wygląda na realistyczny. Ktoś tu albo chce manipulować opinią publiczną, albo sam wytworzył sobie fałszywy obraz rzeczy.

Kiedy stali się źli, zaczęli mówić o braterstwie i humanitaryzmie. […] Kiedy się stali występni, wynaleźli sprawiedliwość i ułożyli sobie całe kodeksy, żeby ją zagwarantować, a dla zabezpieczenia kodeksów wystawili gilotynę.

Fiodor Dostojewski, „Sen śmiesznego człowieka”

Przerażenie mogą budzić zapowiedzi wielu nieodpowiedzialnych polityków, którzy co i rusz deklarują walkę z korupcją. Im samym wydaje się może, że jak zawsze mówią to tylko na niby, no bo przecież coś powiedzieć trzeba, ale żeby zaraz wierzyć – no to już przesada, to byłoby przecież nieprofesjonalne.

Nie ma większego absurdu i gorszej przysługi dla ludzkości w ogóle, jak obstawanie przy tym, że wszyscy ludzie są równi. Najoczywiściej wszyscy ludzie nie są równi, a wszelkie demokratyczne koncepcje, zdążające do zrównania wszystkich ludzi, są tylko wysiłkiem ku zatamowaniu postępu.

Henry Ford