Przepowiadam wam więc, obywatele, że przyjdzie kara na tych, którzy dziś nastają na życie owego człowieka lub mówią o nim kłamliwie. Czynią to myśląc, że się pozbędą ciągłego rachunku sumienia w życiu; tymczasem wypadnie im coś całkiem przeciwnego. Jeżeli sądzą, że niszcząc ludzi i strasząc ich powstrzymają kogoś od tego, żeby ich nie ganił i nie łajał, za to, że nie żyją jak się należy, i nie mówił im, że są łajdakami i zdrajcami - to nie widzą rzeczy jak należy. Karą dla nich niech będzie prawda, która sprawiedliwych wyzwala, nikczemnych zaś powala na ziemię.

W dniach 10-14 lipca br. będa odbywały się uroczystości ku czci bezbronnej ludności polskiej, pomordowanej 65 lat temu na Wołyniu oraz ku czci ofiar ludobójstwa dokonanego w latach 1939 - 1947 przez faszystów z OUN - UPA na Polakach, Żydach i Ormianach oraz na części narodu ukraińskiego. Szczególnie pamiętajmy o tych szlachetnych Ukraińcach, którzy zginęli tylko za to, że pomagali Polakom. To ludobójstwo jest nadal przemilczane, jak przemilczane jest ludobójstwo dokonane na Ormianach w Turcji w 1915.

Minęła czwarta rocznica śmierci najsłynniejszego polskiego najemnika, legendarnego Rafała Gan-Ganowicza. Po półwieczu emigracyjnej tułaczki wrócił do Polski. Niedługo się nią nacieszył. Dopadła go śmiertelna choroba – rak płuc. Ostatnie tygodnie życia spędził w lubelskim szpitalu. Zmarł 22 listopada 2002 roku, w cztery dni później pochowany został na Kowalszczyźnie, lubelskim cmentarzu. Zmarł w Polsce rządzonej przez postkomunistów, toteż śmierć jego została przemilczana przez politycznie poprawne media.

Dziś przypada 1 dzień zaplanowanej na 5 dni kampanii prezydenta mającej na celu zahamowanie rosnącej opozycji społecznej wobec wojny w Iraku. Jednakże zaufanie do sposobu w jaki Bush prowadzi wojnę w Iraku spadło [w USA] już tak nisko, że aby je przywrócić potrzeba z pewnością więcej niż te 5 dni. Tak jak ta wojna przetrwa prezydenturę Busha tak też jego prezydenturę musi przetrwać i trwać po niej atmosfera pewności zwycięstwa, którą tworzy przywódca. Na tym polu jednak prezydent wyraźnie zawodzi.

Poniżej publikujemy artykuł Erica S. Margolisa zamieszczony w "American Conservative" wyd. z 28 marca 2005 r. Autor kontynuuje kampanię przeciwko Izraelowi, co prowadzi go do uznania Hezbollahu za organizację nie terrorystyczną. Porównuje też okupację syryjską Libanu do amerykańskiej Iraku. Ciekawe, czy sam wolałby znaleźć się pod okupacją syryjską czy amerykańską?

W związku z 60-tą rocznica zawarcia Układów Jałtańskich w lutym 1945 r. i szeregiem artykułów w polskiej prasie na temat zdradzieckiego przekazania Polski w Jałcie pod kontrolę Stalina, pozwolę sobie na komentarz dotyczący planów dla polskich granic, jakie proponował były podsekretarz spraw zagranicznych USA, pan Sumner Welles, kilka miesięcy wcześniej, bo latem roku 1944. Artykuł na ten temat ukazał się w bardzo popularnym w owym czasie ilustrowanym magazynie „Life” latem 1944 r., tuż przed wybuchem Powstania Warszawskiego. Mr.

Europa jest w wielu aspektach antyamerykańska. Krytyka wobec USA płynie głównie z zachodnioeuropejskich stolic Unii Europejskiej, które od pewnego czasu Amerykanie określają mianem „starej Europy”. Poparcie dla polityki, szczególnie międzynarodowej, Stanów Zjednoczonych słychać w Europie w kilku zaledwie krajach, w tym i w Polsce. Najpoważniejszym sojusznikiem politycznym USA pozostaje w Unii Europejskiej Wielka Brytania. W krajach takich jak Hiszpania czy Włochy opinie są podzielone. Dochodzą stamtąd zarówno głosy poparcia jak i silnej krytyki działań USA.

Nie ma większego absurdu i gorszej przysługi dla ludzkości w ogóle, jak obstawanie przy tym, że wszyscy ludzie są równi. Najoczywiściej wszyscy ludzie nie są równi, a wszelkie demokratyczne koncepcje, zdążające do zrównania wszystkich ludzi, są tylko wysiłkiem ku zatamowaniu postępu.

Henry Ford

Wprawdzie roztropność nakazuje nie zmieniać od dawna ustalonych rządów dla błahych powodów i przemijających przyczyn; doświadczenie też wszystkich czasów przekonywa, iż ludzie raczej skłonni są do znoszenia wszystkiego, dopóki to jest możliwe, aniżeli do wywalczenia praw swoich przez burzenie tych form rządu, do których przywykli.

Nasze zgromadzenie jest zwycięstwem. Mao Zedong nie żyje. Święcimy triumf dialektyki. Jego śmierć jest dobra. Od czasów starożytnych aż do dziś nikt nie zawiódł, wszyscy umierali. To jest prawo fizycznego rozwoju.

Mao Zedong w projekcie mowy pogrzebowej na swoją cześć

Pójść za daleko jest równie źle, jak nie dojść nigdzie.

Konfucjusz