Promocja centralizacji decyzji w obozie przeciwnika z równoczesnym osłabianiem powiązań poziomych. Jest to swoista wertykalizacja państwa, do której należy dążyć, ponieważ struktury scentralizowane są znacznie podatniejsze na działania sterowniczo-dywersyjne od struktur horyzontalnych, opartych na sieciowych powiązaniach grup społecznych. Scentralizowane struktury odzwyczajają się szybko od samodzielnego myślenia i podejmowania decyzji, przez co paraliżuje je sam brak bodźców płynących od centralnego kierownictwa. Dlatego łatwiej jest rozmontować metodami walki informacyjnej państwo totalitarne, niż państwo oparte na swobodach społecznych z wolnymi obywatelami, mającymi poczucie własnej wartości.

W wojnie informacyjnej zniewala się społeczeństwo stopniowo. Trwa to latami. Polem walki jest ludzka świadomość. W pierwszej fazie, wyznaczona do podboju społeczność jest demoralizowana, żeby złamać jej moralny kręgosłup. W kolejnych fazach, burzy się obowiązujący w niej od wieków porządek wartości, potem pozbawia się ją poczucia własnej godności, zakłamuje osiągnięcia przodków, wpaja poczucie ogólnej niemożności, by wreszcie zniechęcić do stawiania oporu, przekonując, że wszelki sprzeciw jest bezsensowny, bo trzeba płynąć z prądem, a nie żyć zaściankową przeszłością.

W apelu w obronie flagi polskiej i konstytucji RP internauci piszą:

"Od telewizji TVN i autorów tego programu, w którym doszło do znieważenia polskiej flagi, a tym samym obrazy naszej dumy i godności narodowej, domagamy się zaniechania emisji tego programu w internecie. Domagamy się przeprosin we wszystkich mediach elektronicznych oraz w gazetach codziennych”.

Niedokładne cytowanie w mediach wypowiedzi wybranych osób może wypaczać ich sens.
Konsekwencje takiego działania są różne – można budować w oczach opinii publicznej nieprawdziwy obraz osoby, która jest „cytowana”, odbierać jej poprzez to dobre imię, budzić w odbiorcach negatywne emocje i sprawiać, że poczują się obrażeni lub nie spodoba im się wypowiedź, która w istocie nie miała miejsca.

Stosowanie słów obraźliwych w stosunku do przeciwnika politycznego, pomniejszających jego wartość w oczach opinii publicznej, godzących w dobre imię było metodą walki politycznej znaną i chętnie stosowaną za komuny w środkach masowego przekazu. Charakterystyczne w tej manipulacji jest stosowanie epitetów określających w sposób agresywny i jednoznacznie negatywny osoby będącej przedmiotem krytyki.

Do napisania tekstu skłoniło mnie poczucie, że w ostatnich czasach w sferze życia publicznego mamy do czynienia ze znacznym obniżeniem poziomu debaty i sposobu przekazywania wiedzy o świecie. Język jakim posługuje się znaczna część polityków i dziennikarzy coraz częściej zamiast wyżyn sięga bruku ochlapując błotem tego, przeciwko komu wymierzone jest takie działanie.

Zbyt łatwo podaje się w mediach rzeczy niewiarygodne.

Sensacje takie można tworzyć z treści wypowiedzi polityka lub „eksperta” zainteresowanego skrytykowaniem przeciwnika. Wystarczy je tylko cytować i podawać w formie informacji, by najbardziej obraźliwy lub skandalizujący „news” rozchodził się szerokim echem i docierał do znacznej części odbiorców.

Raport Unii Europejskiej jest co najmniej niepokojący – Polska jest jednym z najbiedniejszy krajów w Unii.

13% dorosłych, mimo tego, że mają stałe zatrudnienie jest zagrożonych biedą, tak samo jak 22% dzieci.
19% dorosłych i 26% egzystuje na granicy ubóstwa, co daje nam jedno z pierwszych miejsc w Europie.
Według Komisji Europejskiej istnieje w Polsce zjawisko "wykluczenia" ze społeczeństwa.
Dotyczy to ludzi, którzy żyją w nędzy lub pracując zarabiają jedynie na podstawowe potrzeby. Brakuje im w budżecie na wydatki związane z kulturą, sztuką czy rozrywką . Niepokojące jest również to, że bieda w Polsce w większym stopniu wynika z bardzo niskich pensji niż z bezrobocia.
Istnieje duże zagrożenie zjawiskiem, że bieda zacznie się robić zjawiskiem wtórnym - z rodziców przechodzić będzie na dzieci – z pokolenia na pokolenie.

Zabiegi takie przypominają trochę stosowanie retuszu zdjęć w popularnych magazynach rozrywkowych. Tu się przyciemni, tam wybieli, z jednej strony trochę doda, z innej odejmie lub nie pokaże wcale.

Pomyłki, nadużycia, przestępstwa. Ukryte sprawy wychodzą czasem na światło dzienne. Prokurator, policjant, albo jakiś dociekliwy dziennikarz nie da spokoju, zajmie się sprawą tak, że poruszony kamyczek uruchomi w końcu lawinę kompromitujących ustaleń.
Bywają też po prostu trudne, niepopularne sprawy takie jak podwyżki cen, wzrost inflacji, konieczność podjęcia trudnych decyzji.
Uwaga opinii publicznej może się zacząć niebezpiecznie zwracać w niewygodną stronę, grożąc utratą popularności w sondażach.

Zainteresowanie można odwrócić kierując światło w inną stronę, tworząc sensację i „puszczając ” ją równolegle w mediach.