(1919-2005), jeden z założycieli i członek konspiracyjnego lewicowego PLANU (1939-1940), przedostał się na Zachód i służył w wojsku we Francji i Szkocji, powrócił do kraju jako kurier (1943), po drodze aresztowany w Budapeszcie (1941), pracownik Departamentu Informacji Delegatury Rządu RP na Kraj (1943-1944), członek redakcji „Przekroju” (od 1945), następnie „Polityki” (od 1957 do 2005), redaktor naczelny „Tu i Teraz” (1982-1985), działacz harcerski, pracował całe życie dla bezpieki. Oficjalnie poparł stan wojenny. Współpracę rozpoczął z Departamentem III MBP i kontynuował do roku 1989.

Jako członek warszawskiego oddziału ZLP (od 1947) inwigilował, sterował i donosił na środowisko literackie. TW „33” był przede wszystkim „źródłem manewrowym” czyli agentem wpływu w środowisku harcerzy, pisarzy, kombatantów AK i dziennikarzy, inwigilował też emigrację, w tym „Kulturę” i emigrację pomarcową. W lipcu 1955 roku wezwał, razem z 50 innymi inteligentami komunistycznymi, emigrantów do powrotu. TW „33” rozpracowywał Melchiora Wańkowicza i zeznawał przeciwko niemu na procesie, zidentyfikował Stanisława Cata-Mackiewicza jako autora „Kultury” (1964). TW „33” był niezwykle ceniony w środowisku „Polityki”, także w latach III RP. Do 1957 roku Koźniewski należał do kategorii TW, następnie KO.