W maju 1989 r. odbierałem w USA Nagrodę Demokracji. Przy tej okazji spotkałem się z najwybitniejszymi amerykańskimi sowietologami. Powiedziałem im, że ZSRR nie przetrwa nawet dwóch lat. Śmiali się i mówili, że to myślenie życzeniowe. Jak mogli przewidzieć upadek totalitaryzmu, skoro nie rozumieli mechanizmu tego zjawiska?

Wtedy właśnie, w tamtej chwili zniechęcenie do tego, co oficjalne - a oficjalne było przecież wszystko w naszym życiu - nagłe przekształciło się w bunt. Był to objaw nieuchronnej klęski sztucznej, odgórnie tworzonej kultury. Miał powstać nowy, wspaniały świat, a okazał się pustynią.

Na początku roku akademickiego, gdzieś w październiku 1962 r., Karol Modzelewski zgłosił się do Komitetu Uczelnianego partii na Uniwersytecie Warszawskim i do Zarządu Uczelnianego ZMS-u proponując zorganizowanie Klubu Dyskusyjnego. Przyjęto go tam z otwartymi ramionami, choć sceptycznie.