Polacy często nabijają się z różnych przejawów poprawności politycznej, kojarzonej na ogół z Ameryką Północną, choć w ostatnich kilku latach także z naszą dobrą, starą Europą. Z tą poprawnością jest jednak podobnie jak z innymi narzędziami, które podsuwa nam los. Krytykujemy w czambuł coś, czego już zapewne zlikwidować się nie da, nie biorąc pod uwagę, że może się to przydać także nam.

Rezygnacja premiera M. – największego jak dotychczas nieudacznika na tym urzędzie – to wiadomość dobra dla Polski. Z żalem jednak widzę, jaka euforia ogarnęła wielu moich rodaków, gdy część pożal się Boże „lewicy” założyła sobie nową partię, a Leszek M. zapowiedział rezygnację. Ze smutkiem obserwuję owe stany euforyczne także u prawicowych polityków.

Prezydent Lech Wałęsa nawoływał kiedyś, by Polacy wzięli swoją przyszłość we własne ręce. Tworzył nową – jak na polskie warunki – doktrynę prawną stwierdzając, że dozwolone powinno być wszystko, co nie jest zabronione.